Aangezien het maar duurde en maar duurde heb ik de overstap gemaakt naar een andere blogadres. Ik miste het bloggen ontzettend en er is weer genoeg gebeurt de laatste maanden. Je kunt me nu volgen op:
http://moniqueswens.blogspot.com/
 Ik hoop jullie hier snel weer te zien.
Groetjes Monique
In de afgelopen 2 weken is er veel gebeurt. Zo heeft het evaluatiegsprek in Arnhem veel bij mij los gemaakt, de sluizen stonden al open, maar bleven na het gesprek ook open staan. Om alles kon ik huilen, zo zat ik met Marijn naar de tekenfilm Heidi te kijken en kwam het stukje dat Heidi weer werd hereningd met haar opa in de bergen. Nou daar liepen de bergbeken al weer over… Erg vermoeiend soms, maar gaf ook veel ruimte.
Vorige week maandag is Marijn uitgezwaaid bij de kindjes, het was zijn laatste dag. De laatste weken kreeg ik hem met moeite naar het KDV, hij wilde er niet meer naar toe. Elke ochtend was er strijd, behalve de laatste dag. Tracteren wilde hij (eerst) niet, want zoals hij zelf zei: "Ik ben toch niet jarig?" Toen hij het lekkers zag wat hij mocht tracteren wilde hij wel weer.
En eindelijk daar was die dan, mijn vakantie. Vorige week woensdag om 13.00 uur ging deze in en wat geniet ik van de rust en vrijheid. Drieenhalve week mag mijn vakantie duren. De laatste week op het werk was het echt ploeteren geblazen en dat in combinatie met niet al te lekker in je vel zitten, is geen goede combinatie. Ik heb dan ook een week erg slecht geslapen en zelfs een aantal nachten lopen nachtbraken in de woonkamer. Gijsje en Honey waren wel erg blij met de extra aandacht in de nacht. Gelukkig is sinds het begin van mijn vakantie de slaap teruggekeert.
Gisteren heb ik mijn eerste afspraak gehad met de maatschappelijk werkster van het Rijnstate. Eén en ander was erg snel geregeld en mijn vermoeden is dan ook dat er druk vanuit de gyn is uitgeoefend. Ik ben er in ieder geval blij mee. Wat me vooral bij is gebleven van het gesprek is dat ik verder in het afscheidproces zit dan ik zelf dacht. Ik ben er veel meer mee bezig dan ik toon en dan wel op een realistische manier. Was erg prettig om te ervaren. De volgende afspraak staat gepland voor 12 oktober, 2 dagen voor de eerste echo, om te kijken hoe ik dan in het hele proces sta.
Morgen vertrekken Marijn en ik naar het hoge hoge Noorden, naar Harlingen om precies te zijn. We zullen dan eindelijk Kleintje weer zien en haar een knuffel in het echt kunnen geven. Ik heb een hotel in hartje Harlingen geboekt en zaterdag keren we dan weer huiswaarts. Marijn en ik hebben er zin in, even uit de sleur van alledag en uitwaaien op het strand. Alle ellende van de afgelopen tijd weg laten waaien en nieuwe energie op doen.
Monique
In de afgelopen 2 weken is er veel gebeurt. Zo heeft het evaluatiegsprek in Arnhem veel bij mij los gemaakt, de sluizen stonden al open, maar bleven na het gesprek ook open staan. Om alles kon ik huilen, zo zat ik met Marijn naar de tekenfilm Heidi te kijken en kwam het stukje dat Heidi weer werd hereningd met haar opa in de bergen. Nou daar liepen de bergbeken al weer over… Erg vermoeiend soms, maar gaf ook veel ruimte.
Vorige week maandag is Marijn uitgezwaaid bij de kindjes, het was zijn laatste dag. De laatste weken kreeg ik hem met moeite naar het KDV, hij wilde er niet meer naar toe. Elke ochtend was er strijd, behalve de laatste dag. Tracteren wilde hij (eerst) niet, want zoals hij zelf zei: "Ik ben toch niet jarig?" Toen hij het lekkers zag wat hij mocht tracteren wilde hij wel weer.
En eindelijk daar was die dan, mijn vakantie. Vorige week woensdag om 13.00 uur ging deze in en wat geniet ik van de rust en vrijheid. Drieenhalve week mag mijn vakantie duren. De laatste week op het werk was het echt ploeteren geblazen en dat in combinatie met niet al te lekker in je vel zitten, is geen goede combinatie. Ik heb dan ook een week erg slecht geslapen en zelfs een aantal nachten lopen nachtbraken in de woonkamer. Gijsje en Honey waren wel erg blij met de extra aandacht in de nacht. Gelukkig is sinds het begin van mijn vakantie de slaap teruggekeert.
Gisteren heb ik mijn eerste afspraak gehad met de maatschappelijk werkster van het Rijnstate. Eén en ander was erg snel geregeld en mijn vermoeden is dan ook dat er druk vanuit de gyn is uitgeoefend. Ik ben er in ieder geval blij mee. Wat me vooral bij is gebleven van het gesprek is dat ik verder in het afscheidproces zit dan ik zelf dacht. Ik ben er veel meer mee bezig dan ik toon en dan wel op een realistische manier. Was erg prettig om te ervaren. De volgende afspraak staat gepland voor 12 oktober, 2 dagen voor de eerste echo, om te kijken hoe ik dan in het hele proces sta.
Morgen vertrekken Marijn en ik naar het hoge hoge Noorden, naar Harlingen om precies te zijn. We zullen dan eindelijk Kleintje weer zien en haar een knuffel in het echt kunnen geven. Ik heb een hotel in hartje Harlingen geboekt en zaterdag keren we dan weer huiswaarts. Marijn en ik hebben er zin in, even uit de sleur van alledag en uitwaaien op het strand. Alle ellende van de afgelopen tijd weg laten waaien en nieuwe energie op doen.
Monique
Vanmorgen naar Arnhem geweest voor het evaluatiegesprek. Het is een goed gesprek geweest, maar was wel erg emotioneel. De tranen hebben dan ook rijkelijk gevloeit en sinds mijn dijkdoorbraak zijn ze ook niet meer tegen te houden.
Het gesprek stond vooral in het teken in hoe het nu met mij gaat en of ik het nog wel volhoud. Ik ben erg open geweest en heb aangegeven dat ik 2 weken op slot heb gezeten en dat sinds vorige week de tranen pas zijn losgekomen en nu blijven stromen. Ze vroeg mij of ik al had gedacht aan professionele ondersteuning. Ik heb aangegeven dat ik hier open voor sta en dat ik mij ervan bewust ben dat mocht de derde poging niet lukken ik deze ook nodig zal hebben om het rouwproces door te komen. Afgelopen zaterdag wees een goede vriend mij hier nog op en stelde mij toen ook de vraag waarom ik zou wachten en waarom nu al niet de juiste hulp zou inschakelen die mij tijdens dit traject kon begeleiden. Ik ben hierover na gaan denken en denk ook dat dit goed zal zijn. Ik ben dan ook al aan het googlen geslagen. De gyn gaf aan dat er in hun IVF-team ook een maatschappelijk werkster zit gespecialiseerd op het stukje onvruchtbaar en afscheid moeten nemen van je kinderwens. Ik heb besloten hier gebruik van te maken en de gyn zorgt voor de verwijzing. Nu is het wachten tot er contact met mij wordt opgenomen.
Toen kwam de vraag wat ik nu wilde, door of een rustpauze. Ik heb aangegeven dat ik door wil, een rustpauze geeft mij geen rust, want ik weet dat de laatste poging ook echt de laatste zal zijn en een rustpauze geeft alleen maar uitstel. En er is dan ook besloten dat ik door ga. Er is meteen het stimulatieschema opgesteld en de recepten voor de medicatie heb ik meegekregen. Uiterlijk 1 september begin ik met de pil en vanaf 25 september begint het spuiten. De eerste echo staat gepland voor 14 oktober. Eind oktober/begin november zal ik dan weten of mijn wens voor uitbreiding van mijn gezinnetje uit mag komen….
Monique
Vanmorgen naar Arnhem geweest voor het evaluatiegesprek. Het is een goed gesprek geweest, maar was wel erg emotioneel. De tranen hebben dan ook rijkelijk gevloeit en sinds mijn dijkdoorbraak zijn ze ook niet meer tegen te houden.
Het gesprek stond vooral in het teken in hoe het nu met mij gaat en of ik het nog wel volhoud. Ik ben erg open geweest en heb aangegeven dat ik 2 weken op slot heb gezeten en dat sinds vorige week de tranen pas zijn losgekomen en nu blijven stromen. Ze vroeg mij of ik al had gedacht aan professionele ondersteuning. Ik heb aangegeven dat ik hier open voor sta en dat ik mij ervan bewust ben dat mocht de derde poging niet lukken ik deze ook nodig zal hebben om het rouwproces door te komen. Afgelopen zaterdag wees een goede vriend mij hier nog op en stelde mij toen ook de vraag waarom ik zou wachten en waarom nu al niet de juiste hulp zou inschakelen die mij tijdens dit traject kon begeleiden. Ik ben hierover na gaan denken en denk ook dat dit goed zal zijn. Ik ben dan ook al aan het googlen geslagen. De gyn gaf aan dat er in hun IVF-team ook een maatschappelijk werkster zit gespecialiseerd op het stukje onvruchtbaar en afscheid moeten nemen van je kinderwens. Ik heb besloten hier gebruik van te maken en de gyn zorgt voor de verwijzing. Nu is het wachten tot er contact met mij wordt opgenomen.
Toen kwam de vraag wat ik nu wilde, door of een rustpauze. Ik heb aangegeven dat ik door wil, een rustpauze geeft mij geen rust, want ik weet dat de laatste poging ook echt de laatste zal zijn en een rustpauze geeft alleen maar uitstel. En er is dan ook besloten dat ik door ga. Er is meteen het stimulatieschema opgesteld en de recepten voor de medicatie heb ik meegekregen. Uiterlijk 1 september begin ik met de pil en vanaf 25 september begint het spuiten. De eerste echo staat gepland voor 14 oktober. Eind oktober/begin november zal ik dan weten of mijn wens voor uitbreiding van mijn gezinnetje uit mag komen….
Monique
De dijk is doorgebroken en geen Hansje Brinker kon deze tegenhouden door zijn vinger in de dijk te stoppen……
Gisteren hoorde ik het verhaal van iemand die uitbehandeld was, nadat haar derde ICSI poging niet was gelukt 2 maanden geleden. De laatste weken voelde ze zich niet lekker, o.a. moe, misselijk en overgeven en is ze afgelopen week naar de huisarts geweest. Hij heeft haar een recept meegegeven voor tabletten, maar deze mocht ze niet gebruiken als ze zwanger was. Ze gaf aan dat ze niet zwanger was, want ze was na de laatste ICSI ongesteld geworden. Bij de apotheek kreeg ze hetzelfde te horen en weer gaf ze aan dat ze niet zwanger was. Thuisgekomen sloeg de twijfel toe en is ze toch maar een zwangersschapstest gaan halen en je raad het al: zwanger! Na een bezoek aan het ziekenhuis en een echo blijkt dat ze 9 weken zwanger is. Waarschijnlijk is één van de embryo's die teruggeplaatst waren toch ingenesteld en is ze ongesteld geworden van de embryo die niet ingenesteld was.
Dit hele verhaal bracht mij aan het twijfelen en gaf mij ook hoop dat het misschien bij mij ook wel zo kon zijn. Rationeel had ik wel zoiets van doe normaal ik ben niet zwanger, maar gevoelsmatig kreeg ik hoop. Gisterenavond een test er tegenaan gegooid en waarschijnlijk valt het wel te raden: Negatief. Tegen beter weten in heb ik getest. Dit was z'n teleurstelling dat de tranen kwamen en bleven komen. Tegelijkertijd kreeg ik duidelijk hoe ik mij nu voel en dat is dat ik bang ben. Bang dat mijn gezinnetje niet mag worden uitgebreid met nog een kindje, een broertje of zusje voor Marijn. Ik heb nog één poging en ik zie er zo tegen op die te moeten ondergaan, omdat ik bang ben voor negatief resultaat. Want dan is het definitief over en uit. Toch kan ik ook niet wachten tot ik weer mag beginnen, omdat de wens op uitbreiding van mijn gezinnetje zo sterk aanwezig is.
Ik ben blij met het doorbreken van de de dijk, want voel mij meteen een paar kilo lichter (jammer genoeg wel figuurlijk), maar heb ook de bevestiging gekregen dat ik genoeg inzicht in mijzelf heb. Ik voelde dat het niet goed met mij ging en dat het dus niet zo was dat ik immuun was geworden voor de teleurstelling!
Monique
De dijk is doorgebroken en geen Hansje Brinker kon deze tegenhouden door zijn vinger in de dijk te stoppen……
Gisteren hoorde ik het verhaal van iemand die uitbehandeld was, nadat haar derde ICSI poging niet was gelukt 2 maanden geleden. De laatste weken voelde ze zich niet lekker, o.a. moe, misselijk en overgeven en is ze afgelopen week naar de huisarts geweest. Hij heeft haar een recept meegegeven voor tabletten, maar deze mocht ze niet gebruiken als ze zwanger was. Ze gaf aan dat ze niet zwanger was, want ze was na de laatste ICSI ongesteld geworden. Bij de apotheek kreeg ze hetzelfde te horen en weer gaf ze aan dat ze niet zwanger was. Thuisgekomen sloeg de twijfel toe en is ze toch maar een zwangersschapstest gaan halen en je raad het al: zwanger! Na een bezoek aan het ziekenhuis en een echo blijkt dat ze 9 weken zwanger is. Waarschijnlijk is één van de embryo's die teruggeplaatst waren toch ingenesteld en is ze ongesteld geworden van de embryo die niet ingenesteld was.
Dit hele verhaal bracht mij aan het twijfelen en gaf mij ook hoop dat het misschien bij mij ook wel zo kon zijn. Rationeel had ik wel zoiets van doe normaal ik ben niet zwanger, maar gevoelsmatig kreeg ik hoop. Gisterenavond een test er tegenaan gegooid en waarschijnlijk valt het wel te raden: Negatief. Tegen beter weten in heb ik getest. Dit was z'n teleurstelling dat de tranen kwamen en bleven komen. Tegelijkertijd kreeg ik duidelijk hoe ik mij nu voel en dat is dat ik bang ben. Bang dat mijn gezinnetje niet mag worden uitgebreid met nog een kindje, een broertje of zusje voor Marijn. Ik heb nog één poging en ik zie er zo tegen op die te moeten ondergaan, omdat ik bang ben voor negatief resultaat. Want dan is het definitief over en uit. Toch kan ik ook niet wachten tot ik weer mag beginnen, omdat de wens op uitbreiding van mijn gezinnetje zo sterk aanwezig is.
Ik ben blij met het doorbreken van de de dijk, want voel mij meteen een paar kilo lichter (jammer genoeg wel figuurlijk), maar heb ook de bevestiging gekregen dat ik genoeg inzicht in mijzelf heb. Ik voelde dat het niet goed met mij ging en dat het dus niet zo was dat ik immuun was geworden voor de teleurstelling!
Monique
Ik zit op slot, letterlijk op slot. En daar schrik ik van, want zo ben ik niet en dat beangstigd mij. Ik heb nog steeds niet gehuild, terwijl de tranen mij wel hoog zitten. Zelfs de verschrikkelijke beelden uit Noorwegen, waar ik ontzettend om heb gehuild, heeft de dam niet doorbroken wat het mislukken van ICSI-2 betreft. Af en toe komt er een traan, maar daar blijft het dan wel bij.
Gisterenavond was ik heel even gebroken, uit het niets begon ik met grote uithalen te huilen. Het kwam vanuit mijn tenen en ik shakte door mijn hele lijf. Het heeft ongeveer 5 minuten geduurd en toen was het voorbij, mij uitgeput en met hoofdpijn achterlatend. Even had ik de hoop dat het slot gebroken was, maar helaas merkte ik vandaag dat ik met een lach rondloop, maar me zo niet voel. Daarnaast heb ik hoofdpijn, nekklachten en voelen mijn kaken verkrampt aan. Ik kan wel in woorden uitbrengen wat ik voel, maar het voelen zelf? Nee, dat kan ik even niet.
Monique
Ik zit op slot, letterlijk op slot. En daar schrik ik van, want zo ben ik niet en dat beangstigd mij. Ik heb nog steeds niet gehuild, terwijl de tranen mij wel hoog zitten. Zelfs de verschrikkelijke beelden uit Noorwegen, waar ik ontzettend om heb gehuild, heeft de dam niet doorbroken wat het mislukken van ICSI-2 betreft. Af en toe komt er een traan, maar daar blijft het dan wel bij.
Gisterenavond was ik heel even gebroken, uit het niets begon ik met grote uithalen te huilen. Het kwam vanuit mijn tenen en ik shakte door mijn hele lijf. Het heeft ongeveer 5 minuten geduurd en toen was het voorbij, mij uitgeput en met hoofdpijn achterlatend. Even had ik de hoop dat het slot gebroken was, maar helaas merkte ik vandaag dat ik met een lach rondloop, maar me zo niet voel. Daarnaast heb ik hoofdpijn, nekklachten en voelen mijn kaken verkrampt aan. Ik kan wel in woorden uitbrengen wat ik voel, maar het voelen zelf? Nee, dat kan ik even niet.
Monique
Gisteren was mijn officiele testdag, maar testen was niet meer nodig. Aan het begin van de avond kreeg ik het eerste bewijs te zien dat het weer niet was gelukt. Ik heb er voor de zekerheid nog even een testje tegen aan gegooid, maar deze was negatiever dan negatief. Weer heeft mijn lichaam mij in de steek gelaten……
Vanmorgen Arnhem gebeld en het resultaat doorgegeven. Ik heb een afspraak staan voor 9 augustus om de eerste 2 ICSI-pogingen te evalueren. Ik hoop dat ik dan ook te horen kan krijgen wanneer ik door mag voor de derde en mijn laatste ICSI-poging, maar ga er zelf vanuit dat dit september/oktober zal worden.
Tranen komen nog niet, ik denk dat de ongeloof nog te veel overheerst. Ik had een erg goed gevoel bij deze poging en dan nu dit….. Ik weet het even niet meer.
Monique
©2003 - 2012 Weblog.nl is onderdeel van Sanoma Media Netherlands groep.